Eylül ayında, 5.8 şiddetindeki İstanbul depreminden sonra, Van Depreminin ardından yayınlanan yazılarımı yeniden yayınladıktan sonra  "Sayın cumhurbaşkanı ve en büyük şehrimizin belediye başkanı birbirlerine, farklı mekanlardan laf yetiştireceklerine, birlikte oturup olası bir deprem için alınacak önlemleri konuşmalı" diye biten bir yazı yazmıştım.

  Bir kaç gün önce, Manisa'da 5.6 şiddetinde ve yerin yaklaşık olarak 8.5 kilometre derinliğinde, İzmir'den İstanbul'a kadar bir çok ilde hissedilen bir deprem yaşadık. O depremden etkilenen herkese, bir kez daha "geçmiş olsun" diyorum.

  O gün, Ege Bölgesindeki o deprem, uykumu alt-üst etti. Her gün, deprem riski dışında her şeyi konuşan bir toplum olduğumuz halde, yaşanan depremden sonra bile depremin gereği kadar konuşulmaması, beni çok korkuttu çünkü.

  Sonra "Deprem hakkında bilgi veren 2 önemli kurum; aynı depremin şiddeti ve derinliğini farklı olarak açıkladığına göre ülkemizde olası bir depremde hiç bir hasar, can ve mal kaybı olmaz." diye düşündüğüm için epey rahatladım.

  Bu ülkede, Depremin olacağı yeri; yaklaşık olarak 3 ay önceden bilen bir uzman da var. O uzmanın sesine, ne zaman kulak verilecek acaba?

  Son günlerde, neredeyse ülkemizin tamamı beşik gibi sallanıyor. Bu durum karşısında gereğini yapmak zorunda olan politikacılar birbirine parmak sallamayı sürdürürken Elazığ'da daha büyük (6.8 şiddetinde) bir deprem oldu ve bir çok yaralının yanında kırktan fazla vatandaşımız yaşamını yitirdi.

  Şiddeti 6'dan daha büyük olan depremlerin, artçıları -genellikle- 6'dan küçük oluyor. Bu durum, Elazığ depreminin tek tesellisi oldu bence.

  Depremin hemen ardından, yurdumuzun her yöresinden deprem nedeniyle zarar görenlere karşı vatandaşlarımızın gösterdiği duyarlılık ve yardım kampanyası karşısında "İnsanlık Ölmemiş" diye düşünürken okuduğum 2 haber nedeniyle, hiç suçum olmadığı halde insanlığımdan utandım.

  O nedenle; deprem yardımı yapmak için Elazığ halkı hakkında araştırma yapanları da, gelen yardımı şehre sokmayanları da kınıyorum. Şu anda, ikilik yaratmak değil birlik olmak gerek çünkü.

  Değerli büyüğüm Uğur Yetkin, sosyal medya hesabında, bu konuyla ilgili olarak "VİCDAN ÖLMEMELİ. Vicdanın doğru olandan yana olma gibi bir asaleti vardır" diye yazmış.

  Ben de aynı görüşteyim, "VİCDAN ÖLMEMELİ"

  Ölmemekle kalmayıp; yaşanan depremlerden sonra, deprem için gerekli önlemleri almayan hepimize, gerekli dersi de vermeli bence.

  Ben, bunları dilerken daha Elazığ depreminin yaraları sarılmadan; 1999 Depremi ile Elazığ depreminden sonra yapılanları kıyaslamaya kalkanlara ne diyeceğimi bilemiyorum.

 O kıyaslamayı yapanlar; 1999 depreminin (7.2) Elazığ depreminin (6.8) kaç katı olduğunu bilerek mi konuştular acaba?

  Bu konuda benim de net bir bilgim yok ama 7 şiddetindeki bir depremin 6 şiddetindeki bir depremin yaklaşık olarak 10 katı, 6 şiddetindeki bir depremin de 5 şiddetindeki bir depremin yaklaşık olarak 30 katı olduğunu biliyorum.

  1999 yılında yaşadığımız depremden sonra; bir deprem profesörünün, televizyondaki bir açıklamasından "Ülkemizde yaşanan 7.2 şiddetindeki son depremin, Adana'da yaşanan 6.3 şiddetindeki depremin yaklaşık olarak 150 katı olduğunu" öğrenmiştim çünkü.

    Bu yazıyı yazmaya başladığımda; Manisa Kırkağaç'ın da sallandığını öğrendim. Sarsıntının şiddeti; bir kurum tarafından 4.8, diğer kurum tarafından 5.1 olarak açıklandı.

  Ayıp yahu! Bu devirde, böyle bir şey olabilir mi?

  Yazımı bitirmeden, ülkemizde yaşanan küçük çaplı depremlerin, büyük laf eden değil çok büyük önlemler alacak insanlar ortaya çıkarmasını diliyorum.