Bundan önceki yazımı "Arkadaşlık, içi dolu dolu, güzel  bir sözcük olabilir ama arkadaşlık her zaman dostluk değildir... Yaşamımız boyunca arkadaşlarımızın sayısı pek çok olabilir ancak dostlarımızın sayısı bir kaç kişiyi geçmez" diyerek tamamlamıştım...

  O yazıdan da anlaşılacağı gibi bugünkü yazımın konusu DOSTLUK olacak.

  Dostluk içinde en güzel duyguları barındıran, içtenlik dolu, özveri dolu, güven dolu bir etkileşimdir. Dostluk, içinde çıkar olmayan, şüphe olmayan, endişe olmayan, dedikodu olmayan, sömürü olmayan bir etkileşimdir de...

  Dostluk ve çıkar, yan yana gelmeyen iki kavramdır. Güven ve özveri ise dostluğun hamurunu oluşturan harcın ham maddeleridir.

  "Dost acı söyler" diye bir atasözümüz var ama Mevlana "Dost, acı söyleyen değil acıyı tatlılıkla söyleyebilendir" diyor. Bence de. Hatta dost, bize olumlu bir şeyler verebilecek her gerçeği söyleyendir, söyleyebilendir. Hatamızı incitmeden, doğrularımızı abartmadan söyleyebilendir... Gerçek dost, adam gibi adam olmamız için gerektiğinde, bizi bile karşısına alabilen, eleştirebilen, yol gösterebilen, adam gibi adam olmalıdır.

  Hanri Benazus: "Dostluk, duygulu, sevgi dolu, anlayışlı, vermesini bilen insanlar arasında kendiliğinden oluşuveren bir birliğin doğuşudur. Bu oluşum için kişilerin, birbirlerini çok eskiden tanımaları, çok iç içe olmaları, birlikte yaşamaları, bir çıkar birliği içinde olmalarına gereksinim yoktur."

  "Sevgi dostluğun, hem kurucusu hem koruyucusudur. Çünkü sevgide, hem süreklilik, hem uyum, hem anlayış, hem katlanırlılık, hem karşılıksızlık vardır" diyor...

  Dost, her zaman, her yerde ve her koşulda, dostunu yüreğinde taşımalı, dostunun hep arkasında, hep yanı başında olmalıdır. Dostluk, almadan vermenin olgunlaştığı davranış biçimidir. Dostluğun değeri, dost için yapılan, yapılabilecek özveri kadardır.

  Dostluk, iki kişiliktir. Önce dost olabilirsek hepimiz, olumlu ve iyi birer anne-baba-evlat-akraba-arkadaş... da olabiliriz.

  Dostluk, iki kişi arasındaki en kısa yoldur. Bir beyinde iki kişilik düşünmek, bir yürekte iki kişilik yaşamak, her gözde ikişer kişilik görmek, her kulakta ikişer kişilik duymaktır dostluk... Bir dünyada iki kişi olmakla birlikte, tek bedende iki kişilik yaşayabilmektir de diyebiliriz. Dostlukta, kendimizden önce dostluğumuz ve dostumuz gelmelidir.

  Özgüven-güven-özveri-içtenlik dolu, şüpheden-kuşkudan-çıkardan arınmış dostlara ve dostluklara..............