KORONAVİRÜSE KARŞI SAVAŞ  
  Yazıma, çocuğu istismar edilen bir annenin "Koronavirüs bile istismarcılardan daha vicdanlı. Çocuklara dokunmuyor" sözüyle başlamak istiyorum. 
  Oysa bu yazıya "Günlük yaşamımıza giren baharın, bahar tadında yaşayacağımız günlere gebe olmasını dilerim. Baharın başlangıcı Nevruz, aramızdaki kırgınlıkların yok olması dileğiyle, hepimize kutlu olsun" diyerek başlamak isterdim.
  Ancak istismar, taciz ve tecavüzlerden bunladığımız bir dönemden sonra, hepimize ölüm korkusu aşılayan "Coronavirüs" gündeme, "lök gibi" oturduğu için daha önce bu konuda yazdığım halde yeniden değinmeden edemeyeceğim.
  Koronavirüsten halkı, hamasi nutuklarla değil -ancak ve yalnız- alınacak ciddi önlemlerle ve onları bilinçlendirerek koruyabiliriz.
  Koronavirüs ile ilgili birçok önlem almamıza karşın -halkı bilinçlendiremediğimiz için olsa gerek- sokaklar işin bilincinde olmayan vatandaşlarımız ile dolu.
  Söz konusu virüs hakkında bilgi edinmek için televizyonları açtığımızda; işin uzmanlarından çok -televizyonların gediklisi konumundaki- her şeyi bilen laf ebelerinin konuşmasını dinlemek zorunda kalıyoruz.
  Bu durum benim, içimi acıtıyor. Sanırım çoğunuz, benim yaşadığım acıyı yaşıyorsunuz. 
  Durum böyle olunca ben de, edindiğim bilgileri, çevremdekilerle paylaşarak bir şeyler yapmaya çalışıyorum.
  Koronavirüs -en çok- ağız, burun ve göz yoluyla bulaşıyor.  Bir diğer özelliği de, yolda diğer alanlardan daha uzun süre yaşayabilmesiymiş.
  Dolayısıyla, en çok dikkat etmemiz gereken eşyalarımızdan biri, üzerinde yolculuk yaptığımız ayakkabılarımız olsa gerek. O nedenle ayakkabılarınızı, ya kapının önünde dışarıda bırakmalıyız veya balkon gibi bir yere bırakarak, virüsten ırak olmaya çalışmalıyız.
  Başka ayakkabımız varsa, aynı ayakkabıyı her gün giymek yerine ayakkabılarımızı dinlendirerek giymeliyiz bence.
  Gözünüzü korkutmak istemem ama 21.03.2020 tarihinde, Sağlık Bakanlığı tarafından yapılan 2 ayrı açıklamayı kıyaslayıp aktararak, bu virüsün ne kadar hızlı yayıldığına ve ne kadar tehlikeli olduğuna dikkat çekmek istiyorum.
  O gün sabah "3656 testten 311'i pozitif çıktı" diye bir açıklama yapılınca ben, sosyal medya hesabıma "Test yapılanların %8,5'ine denk geliyor. Demek ki, 1000 kişiden 85'i tehlike altında. O nedenle bu virüsü, ciddiye alın olur mu?" diye yazmıştım.
  Aynı günün akşamı "2953 şüpheli testi, 277 pozitif sonuç ve Son 24 saatte, 12 ölü" şeklindeki açıklamayı duyunca "Sabahki oran %8.5 (binde 85) iken, akşamki oran %9 (binde 90) olmuş. O nedenle bu virüsü, daha çok ciddiye alın olur mu?" deme gereği duyuyorum.
  Bildiğiniz gibi Koronavirüs -bir insandan diğerine- en çok hapşırma ve öksürmeyle yayılan zerreciklerle geçiyor ve o zerrecikler en çok cep telefonlarımızda yer buluyor.
  Zaman zaman müşterilerinin telefonlarını alıp işlem yapmak zorunda kalan banka çalışanları -gerekli önlemleri almazsa- ciddi anlamda risk altında yani.
  O nedenle ben, yaklaşık olarak bir hafta önce yapmış olduğum çağrıyı yineliyorum "Bankalar, ya yarım gün hizmet versin veya tatil edilsin. Orada çalışanlarının yaşamı, risk altında değil mi?" diyorum.
  Bu virüs ile ilgili önlem alınacaksa, sokağa çıkma yasağı uygulaması başta olmak üzere gereken her şey yapılmalıdır.
  65 yaşını dolduranlara, 22.03.2020 tarihinden itibaren, sokağa çıkma yasağı getirildi. Böyle bir uygulamaya, 65 yaşını dolduranlar ile onlardan yaşça küçük olan aile yakınları, aynı ortamda yaşadığı için "Kargalar bile güler"
  Gerekli önlemler alınmazsa, her an hepimiz hasta olup karantinaya alınabiliriz.
  Görüştüğümüz biri ile son kez görüşüyor olabiliriz yani. Bu virüs çok tehlikeli olduğu için -her an- onun veya bizim karantinaya alınma olasılığımız var çünkü.
  Buna karşın ben, Koronavirüsten; dostlarımı incitip kaybetmekten korktuğum kadar korkmuyorum.
  O nedenle, özlediğim halde dostlarımdan mümkün olduğunca uzak kalmaya çalışıyorum. Siz de, özleyin ama öldürmeyin veya ölmeyin olur mu? Özlemek kavuşma umudunu, ölenin arkasından baka kalmak acıyı tetikler çünkü.
  Koşullar ne olursa olsun, kimi insanlardan asla vaz geçemezsiniz. Siz, ne derseniz deyin ben, onlara "GERÇEK DOST" diyorum. Onlardan ayrı kalmak, insanı yer bitirir ama sağlıklı günlerde yeniden görüşmek dileğiyle bir süreliğine ayrı kalmak iyidir bence.
  Hayat, mutluluk ile mutsuzluğu, birkaç saniye ara ile yaşatacak kadar çelişkili ve bir o kadar da acımasız olduğu için gerektiği gibi yaşamak gerekmez mi?
  İnsanların, Korona virüs nedeniyle büyük bir tedirginlik yaşadığı son günlerde biri bana -parasal anlamda- "Hocam sen, neye yatırım yapıyorsun?" diye sorunca "Dürüstlük ve dostluğa" diye yanıt verdim.
  Adam önce yüzüme "Deli mi, ne?" der gibi baktı ve Koronavirüs görmüş gibi tedirgin bir şekilde çekip gitti.
  Koronavirüsün de yaşamımızdan bir an önce çekip gitmesi dileğiyle hepinize selam ve sevgiler.