Haber: MERVE SABCIOĞLU / Kamera: DİLAN KUTLU

Türkiye Buz Hokeyi Kadın A Milli Takımı, `Buzlar ülkesi` İzlanda gibi zorlu rakiplerinin de yer aldığı Kadınlar Dünya Buz Hokeyi Şampiyonası`ndan tarihinin ilk kupası ile döndü. İkinci Klasman Grup B`de yarışan ve üçüncü olan Kadın A Milli Takımı`nın kaptanı Başak Demirkol, “Türkiye`ye döndüğümüzde bizi karşılayan, bizi kutlayan bir devlet büyüğümüz ya da yetkili biri olmadı. Hiç kimse olmadı. Bu da bizim serzenişimizdir” dedi. Demirkol, şampiyon olan İzlanda sporcularının milli takım için “Hiç son maç yaptığımız Türkiye gibi değilsiniz, çok zorlu bir maç oldu” dediğini aktardı.

Türkiye Buz Hokeyi Kadın A Milli Takımı, 17-22 Mayıs`ta Hırvatistan`ın başkenti Zagreb`te yapılan Kadınlar Dünya Buz Hokeyi Şampiyonası`ndan kupa ile döndü. İkinci Klasman Grup B`de Hırvatistan, Güney Afrika, İzlanda ve Avusturya ile karşılaşan Kadın A Milli takımı, üçüncü olarak takım tarihinin ilk kupasını aldı.

Takım kaptanı Başak Demirkol, ANKA Haber Ajansı`na verdiği demeçte Türkiye`de buz hokeyinin 30 yıllık bir geçmişe sahip olduğunu, turnuva boyunca karşılaştıkları kimi ülkelerde ise buz hokeyinin tarih kitaplarına yazılacak kadar eski olduğunu ifade etti. Türkiye`de buz hokeyi oyuncularının karşılaştığı zorluklardan bahseden Demirkol, Türkiye`ye döndüklerinde kendilerini karşılayan kimsenin olmadığını, yetkili kimseden telefon almadıklarını ve bu konuda haber göremediklerini belirtti. "Hiçkimse olmadı bu da bir serzenişimizdir" diyen Demirkol, şunları söyledi:

“Yaklaşık 17 senedir buz hokeyi ile ilgileniyorum. Daha önce de başka sporlar yapmıştım ama hokeye başlayınca bırakamadım zaten. Hacettepe Üniversitesi Endüstri Mühendisliği mezunuyum. Mesleğimi icra ediyorum şu anda. 2011`den beri milli takımdayım. Son iki turnuvadır kaptanlık yapıyorum ve çok gururluyum. Kaptanlık yapması çok keyifli bir takım. Hepimiz tanışız zaten çocukluğumuzdan beri bir arada büyüdük, geldik. Alttan yeni küçükler geliyor, onları görmek, onlara kılavuzluk etmek çok eğlenceli.

DERMİKOL: "İZLANDA TAKIMI `ZORLU BİR MAÇ OLDU` DEDİ"

Bu dünya şampiyonası her yıl yapılıyor. Hokeyde takımlar kendi sıralamasına göre gruplara ayrılıyor. Bir top division var, en üst klasman. Sonra birinci division var, o kendi içinde iki gruba ayrılıyor. Bu ikinci division, bu da grup A ve grup B diye. Altta bir grup daha var o da eleme grubu diye geçiyor. Biz kısaca ikinci klasman B grubunda bir turnuva yaptık. 5 takım vardı. Hırvatistan, Güney Afrika, İzlanda, Avusturya arasında maç yaptık 5 takım olarak. Bu ilk defa oluyor şu anda. Daha önce ya alt gruplarda debeleniyorduk ya alt grubu çık, in vs. `asansör takım` derler ona…. Şu an ilk defa `Biz bu grupta varız, iddialıyız` diye geldik zaten şaşırdı diğer takımlar da. İzlanda takımıyla konuştuğumuz zaman `Hiç son maç yaptığımız Türkiye gibi değilsiniz, çok zorlu bir maç oldu` dediler. İzlanda şampiyon olup, üst gruba çıkan bir takım ve biz onlarla 3`e 2 bitirdik aslında maçı ve biraz ucu ucuna bitti. Bu çok bir iyileşme.

Daha önce yıl içinde 5 günlük bir kamp yaptık. Ekimde bir turnuvamız vardı, o bizi iyi bir şekilde hazırladı. Bu turnuvadan önce de 15 günlük bir kampımız oldu, çok verimli geçti. Hocalarımız çok sağ olsunlar… Yücel Hocamız, Caner Hocamız, Aslı Hocamız çok kıymetli ve bize çok değer veren antrenörler. Müdürümüz olsun, fizyoterapistimiz olsun, malzemecimiz olsun çok iyi ilgilendiler bizimle. Günde 2 saat olmak üzere çift antrenman ve akşamları da toplantı. Daha önceki maçlarımızı izliyorduk, rakiplerin maçlarını izliyorduk, antrenmanımız çekiliyorsa onu izliyorduk. 7-24 hokey… Öyle bir kamp geçti.

"HALA `HAYATIMI HOKEYDEN KAZANIYORUM` DİYEMEZ KİMSE. MAALESEF BAŞKA İŞLER YAPMAK ZORUNDAYIZ"

Maalesef Türkiye`de an itibariyle daha hokeyden hayatını geçindirebilen sporcular çok yok. Son birkaç yıldır takımlardan alınan ücretler artmaya başladı ama hala `Hayatımı hokeyden kazanıyorum` diyemez kimse. Onun için maalesef başka işler yapmak zorundayız. Okuyanlar daha rahat oluyor tabi. Ben iş hayatına atıldım ama bir yandan hokeyle çok zorlanıyorum. Zaten Ankara`da antrenman saatleri çok geç. Haftada bir iki gün antrenmanım (gece) on bir buçukta başlıyor, on iki buçukta bitiyor. Ertesi gün mesai 8`de başlıyor. Çok büyük fedakarlıklar yapmak zorunda kalıyoruz kendimizi hokeye adama imkanımız olmadığı için.

"1991`DE BUZ HOKEYİ FEDERASYONU KURULDU. YANİ GERÇEKTEN ÇOK YENİ"

Türkiye`de Bahçelievler`deki Belpa Buz Pisti 1989`da açıldı. 1991`de de Buz Hokeyi Federasyonu kuruldu. Yani gerçekten çok çok yeni. Grupta İzlanda var, Avusturalya var, Hırvatistan ve Güney Afrika var. Güney Afrika yine daha yeni onlara göre. Avusturalya da belki bir nebze. Ama İzlanda ve Hırvatistan yıllardır oynuyor. Özellikle Hırvatistan`ın erkek hokeyine çok değer vermişler onlar da kadınlara çok değer vermemişler zamanında. Hırvatistan`ın buz pisti gerçekten çok eski. Bizim ekimde yaptığımız turnuvada Polonya ve Hollanda vardı. Onların zaten neredeyse tarih kitaplarında yazacak buz hokeyi. Çok yeniyiz karşılaştırdığımız zaman.

"İLK YATIRIMLAR OLMAYA BAŞLADIĞI ANDA HEMEN MEYVESİNİ VERDİ"

Buz pisti çok önemli ve çok kısıtlı bir kaynak. Bu en büyük derdimiz. Son yıllarda biraz daha bu konuda atılımlar yapılmaya başlandı. Dövizin de iyice artmasıyla ve yerli üretim ekipmanımız olmaması nedeniyle ekipman edinmek çok zor ve iyice pahalılaşan bir spor haline geliyor. Camianın içindeki insanlar olarak az sayıda olduğumuz için kaliteli hakem, kaliteli antrenör... Bu konularda eğitimler yapılıyor ama çok yeterli değil.

Bireysel olarak herkes bu spora çok gönül vermiş ve fedakarlığa çok açığız hepimiz. Antrenörlerimiz en başta olmak üzere. Son birkaç yıldır federasyonumuz da baya bir yatırım yapmaya başladı. Yeni buz pistleri açıldı. Kamplara daha güzel imkanlarla gidiyoruz. Bu ilk yatırımlar olmaya başladığı andan itibaren zaten gönül vermeye bu kadar hevesli bu kadar insan… Hemen meyvesini vermeye başladı bu yıl ilk defa.

"TÜRKİYE`YE DÖNDÜĞÜMÜZDE BİZİ KARŞILAYAN, TEBRİK TELEFONU AÇAN YETKİLİ BİRİ OLMADI"

Hiç kimse olmadı bu da bir serzenişimizdir. Türkiye`ye döndüğümüzde bizi karşılayan ya da tebrik telefonu açan, bizi kutlayan bir devlet büyüğümüz ya da yetkili biri olmadı. Zaten diğer bütün sporların da ortak serzenişi olarak futbol dışında pek bir şey konuşulmuyor ülkemizde. Biraz basketbol, biraz voleybol diğer sporlardan böyle ikişer, üçer dakika bahsediliyor. Onu bile görmedik. Kadın A Milli tarihinde ilk kez kupa kazanıldı ve hiçbir yerde geçmedi. Zaten bütün yakınlarım da söylüyor bunu `Neden hiçbir yerde haber yok` diye. O yüzden buradan size teşekkür etmek istiyorum.

"BİR ÜST GRUBA ÇIKMA HEDEFİMİZ VAR"

Bundan sonraki hedefimiz seneye olan şampiyonada altın madalya almak. Artık bu küçük bir hedef bile olabilir bizim için. Bir üst gruba çıkma hedefimiz var.

Türkiye`de eğitim sistemiyle spor hayatı çok uyuşmuyor. Yurtdışında sabah antrenman yapıyor öğrenciler, öğlen okula gidiyor, akşam antrenman yapıyor falan. Bizim okul saatlerimiz çok uzun, ödevler çok uzun. Eğitim sisteminde değişiklik şart eğer büyük bir talebim olacaksa. Bunun dışında belki yerli ekipman üretimi çok ucuzlatabilir bu sporu. Belediyelerden ve bakanlıktan buz pisti talebimiz var.

Şöyle başka bir engelimiz daha oluyordu eskiden. Türkiye`de çok fazla ceza verilen, çok yumuşak oynatılan maçlar oluyordu ve biz uluslararası arenaya geçtiğimiz zaman baya dayak yiyip dönüyorduk. Hakemlerden bunu talep ettik `Bakın biraz sertliğe izin verin, burada böyle oynuyoruz ama orada olmuyor falan`. Buna izin vermeye başladılar ama hala hakemlik anlamında çok yetişmiş, çok fazla hakem yok. Ligdeki kararlar bazen çok yanlış olabiliyor. Antrenör sayısı da çok az. Yeni bir takım açılıyor, hop eski hokeycilerden bir tane antrenör bulalım falan. Şu an Türkiye`de kazanılan antrenörlük belgelerinin de yurtdışında geçerliği yok.”