Malatya`da, 1970`li yıllarda Yunan şarkıcı Demis Roussos tarzıyla müzik yapan üç arkadaş, aynı kaderi paylaşarak kanser hastalığına yakalandı. Arkadaşlarını kaybeden grubun son üyesi Vahap Kasap, atlattığı kanser hastalığı nedeniyle zorlansa da akordeon ve mızıka çalmaya devam ediyor.

Vahap Kasap, Ali Kemal Şahin ve Turhan Özen geceleri ateş yakıp, yaptıkları müziği daha ileriye taşımak istedi. Devlet Demiryolları`nda bir süre çalan üç arkadaş, daha sonra Kızılcıklar adında bir grup kurmak istedi ama onları ölüm ayırdı. Ali Kemal, genç yaşta sirozdan hayatını kaybetti. Ardından Turhan Özen kansere yenik düştü. Geniz kanserini yenen Vahap Kasap ise arkadaşlarının anısını yaşatmak için müzik yapmaya devam ediyor. 55 yıldır akordeon, 62 senedir de mızıka çalan Kasap, müzikle tanışmasını ve yaşadıklarını şöyle anlattı:

"BİR KİTAPÇIDA GÖRDÜĞÜM BÜYÜK MIZIKAYI ALMAK İÇİN PARA BİRİKTİRDİM”

"Babamdan aldığım harçlıkları biriktirdim, bir kitapçıda gördüğüm büyük mızıkayı almak istedim. Fiyatını sordum 15 lira dediler. 5-6 lira biriktirdim, gidip vitrinde mızıkaya baktım sahibine ‘6 liram var, kendi mızıkamı da vereyim, bu mızıkayı ver` dedim, kabul etmedi. 8 lira oldu yine gittim, bir kez daha kabul etmedi. 11 liram oldu, gidip bir kez daha istedim, bu kez kabul etti. O gün akşama kadar Kanalboyu`nda dolaşarak mızıka çaldım."

Üç arkadaş ‘Kızılcıklar Grubunu` kurmaya karar verdiklerini anlatan Kasap, "Tabii paramız yok. Gittik Boztepe`den bir davul aldık, onu göbek yaptık. Bir tabelacı da davulun üzerine ‘Kızılcıklar Orkestra` yazdık. İstanbul`dan org aldık getirdik ama olmadı” dedi.

HASTALARLA BİRLİKTE MÜZİK YAPTI, DOKTORLAR ÖRNEK GÖSTERDİ

Kaybettiği arkadaşları Ali Kemal ve Turhan`ın çok değerli insanlar olduğunu kaydeden Kasap, “Ali Kemal`i kaybettikten sonra 2 ay evden çıkmadım. İçtiğimiz su bile ayrı gitmiyordu” dedi. Kasap, kanserle mücadele ettiği dönemde kanser hastalarına moral vermek amacıyla hastanede de mızıka çaldığını ifade ederek, şöyle konuştu:

“Hastanede birlikte kemoterapi aldığım bir arkadaş vardı. Çocuğun ve yanındaki kızın sesi güzeldi. Ben mızıka çalıyordum, onlar da şarkı söylüyordu. Bir gün hoca, yanında talebelerle geldi. Bizi görünce `Bakın bunların ikisi de kanser hastası, birbirlerini terapi ediyorlar. Bu çok güzel bir olay. Bundan ders alın` dedi”