HASAN VEZNE AMCAM(EŞEĞE KÜNDE ATAN ADAM)
  2025 Yılında -Anamas Çayır Yaylası’nda yapılan- Karakoyunlu Yörükleri Şenliği’nde, Hasan Vezne Amcam ve Mehmet Demir(Mehmet Çavuş) Ağabey'i görünce, dizlerinin dinine oturuverdim ve huzur buldum.
  Konar göçer Yörüklük geleneğini hala sürdüren, yurtiçi ve yurtdışından gelen birçok haberci ve bilim insanının ziyaret ettiği ve Kültür Bakanlığı tarafından "Kültür Elçisi" olarak seçilen Mehmet Çavuş Ağabey ile ilgili bir dün yazdığım için -o metinleri, sayfama girip okumanızı önerirken- bugün de, Hasan Amcam, ile ilgili bir şeyler yazacağım.
  Hasan Amca ile ilk karşılaşmamız, Serik-Eminceler Köyü'ne öğretmen olarak atanmamla oldu.
  Aynı okulda çalıştığım öğretmen ağabeyim Mahmut Emirli “Burada yaşayan Hasan Vezne adında çok değerli bir Karakoyunlu Yörüğü var. O’nun, senin aile büyüklerini de tanıdığını sanıyorum ve gidip tanışmanı öneriyorum” demesi üzerine, anneme, durumu anlattım.
  Annem, Hasan Amca’yı çok iyi tanıyınca ve evladı gibi sevdiğini söyleyince de, kalkıp yanına gittik.
  Orada; annemin, Hasan Amca'yı, çocukluğundan bu yana, tanıdığını ve hem kardeşi, hem çocuğu gibi değer verdiğini ve Hasan Amca'nın kardeşi ile Yusuf Ali ağabeyimin Süt Kardeş(Yörük diline göre "Emişik") olduğunu da öğrendim.
  Babam ile yaşadığı günleri anlatan Hasan Amca'yı dinledikçe, babamı da, çok sevip saydığını anladım.
  Laf lafı açınca Hasan Amca- güreş anılarını da anlatırdı.
  Kendisi, çok iyi güreştiği ve rakiplerini birkaç saniyede tuş ettiği için "Eşeğe, künde atan adam" diye anılır.
  Geçmişte, eşeği kaldırıp yere yatırdığı gerçeğinin yanında, karşısına, eşek kadar iri ve güçlü bir pehlivan bile çıksa Hasan Amca, birkaç saniyede tuş edermiş çünkü.
  Söz buraya gelmişken, Hasan Amcam'ın bir güreş anısını yazmam gerektiğine inanıyorum.
  Hasan Amca, bir turnuvada “Çok susadım” diyerek güreşe ara verdirip su içen ve o boşluktan ve karşıdasındaki pehlivanın acıma duygusundan yararlanarak rakibini yenen bir pehlivandan huylanmış.
  Aynı pehlivan, Hasan Amca ile güreşirken epey zorlandığı için olsa gerek "Çok susadım" der demez,  "Eşeğe Künde Atan" Hasan Amca, adamı epey havaya kaldırmış ve "Burada, su mu yok" deyip sırtüstü uzatıvermiş.
  Yenilen pehlivanın akrabaları, olay çıkarmaya kalksa da bizim akrabalar fırsat vermemiş.
  Yazımı, çocuklarımı ilk gördüğünde, Hasan Amca ile yaşadığımız duygusal bir anıyı anlatarak bitireceğim.
  Söz annemden açılınca, Hasan Amca "Baban, Eğirdir'de mandırası olan Abdullah Bestelci'nin yanında çalışırdı. Biz de oraya giderdik. Küçücük çocuklardık. Yemeğimizi annen yapardı. Çamaşırımızı O yıkardı. Bir tek ben yoktum ki. Karakoyunlu Aşiretinden birçok gelip giden olurdu. Annen bize, elleriyle börek yapardı. Bir kere alnını kırıştırmadı" diye başladığı anlatımın sonunu getiremedi.
  Duygusal bir moda girdiği için ağlamaya başladı çünkü.
  O zaman; annemin, Hasan Amca'yı neden evladı gibi çok sevdiğini, neden kardeşi kadar yakın bulduğunu daha iyi anladım ve kalkıp kendisine sarılarak “Seni ağlatmak için çocuklarımı alıp yanına her zaman geleceğim” deyip gözyaşlarını silince rahatladığı gördüm.
  Allah’ın, Hasan Amca’ya; sağlık, mutluluk, huzur yüklü uzun bir ömür vermesini dilerken “Allah, Hasan Amcamızı, başımızdan eksik etmesin” diyorum.