KALEMİN FİYATI OLDUĞU YERDE HAKİKAT SUSAR

Bugün medyanın yaşadığı en büyük kriz sansür değildir.
Asıl kriz, toplumun medyaya olan güvenini kaybetmesidir.

Çünkü insanlar artık haber izlediğinde gerçeği değil;
kurgulanmış gündemleri, yönlendirilmiş manşetleri ve çıkar ilişkileriyle şekillenmiş yayınları gördüğüne inanıyor.

Gazetecilik bir zamanlar hakikatin peşinden giden bir meslekti.
Bugün ise ne yazık ki birçok yerde;
iktidarın gölgesinde, sermayenin etkisinde, reklam verenin baskısında ve siyasi hesapların arasında sıkışmış bir yapı hâline geldi.

Artık haber merkezlerinde çoğu zaman şu sorular konuşuluyor:

“Bu haber kime zarar verir?”
“Kim rahatsız olur?”
“Reklam gider mi?”
“İlişkiler bozulur mu?”
“Kapılar kapanır mı?”

İşte gazeteciliğin çöküşü tam da burada başlıyor.

Çünkü gazeteci; gücü rahatsız etmek yerine güce yaslanmaya başladığında, toplum adına değil çıkar odakları adına konuşur hâle gelir.

Ve o noktadan sonra ortaya çıkan şey gazetecilik değil;
kamuoyunu yönlendirme faaliyetidir.

Bugün televizyon ekranlarında, internet sitelerinde ve bazı gazetelerde gördüğümüz şey çoğu zaman haber değildir.
Algı yönetimidir.

Gerçekler eksiltilir,
başlıklar özellikle seçilir,
bazı olaylar büyütülür,
bazıları tamamen görünmez hâle getirilir.

Çünkü amaç halkın doğru bilgiye ulaşması değil;
istenilen düşünce ikliminin oluşturulmasıdır.

Toplumun medyaya güvenmemesinin temel nedeni de budur.

İnsanlar artık birçok haberi izlerken şunu düşünüyor:

“Bu gerçekten doğru mu,
yoksa birilerinin çıkarına mı hizmet ediyor?”

Ne acıdır ki bu şüphe artık istisna değil, sıradan bir refleks hâline geldi.

“Satılık gazeteci” kavramı da tam burada ortaya çıkıyor.

Bu ifade elbette ağırdır.
Ancak meslek etiğini terk ederek kalemini güce, paraya, ihaleye, reklama veya siyasi yakınlığa teslim eden medya düzenine yönelik toplumsal bir öfkenin sonucudur.

Bir davet…
Bir reklam anlaşması…
Bir ihale ilişkisi…
Bir makam yakınlığı…
Bir ekran koltuğu…

Bazen bir gazetecinin duruşunu değiştirmeye yetebiliyor.

Oysa gerçek gazetecilik;
yakın durarak değil, mesafe koyarak yapılır.

Gazeteci iktidarın yanında değil;
hakikatin yanında durmalıdır.

Çünkü gazetecinin görevi birilerini korumak değil, toplumu bilgilendirmektir.

Alman gazeteci Udo Ulfkotte, “Satılmış Gazeteciler” adlı eserinde Batı medyasındaki sermaye, istihbarat ve lobi ilişkilerini tartışmaya açmıştı.

Aslında mesele yalnızca Batı medyası değildir.

Bugün aynı soruyu Türkiye için de sormak zorundayız:

Gerçekten özgür bir basın düzenimiz mi var,
yoksa yönlendirilmiş bir medya sistemi mi?

Çünkü medya bağımsızlığını kaybettiğinde;
toplum yalnızca haber alma hakkını kaybetmez.

Aynı zamanda düşünme özgürlüğünü de kaybeder.

Hakikatin üzeri örtülür,
gerçekler cilalanır,
kamuoyuna hazırlanmış hikâyeler servis edilir.

Ve insanlar zamanla gerçeği değil;
kendileri için yazılmış senaryoları yaşamaya başlar.

Bugün ne yazık ki temiz kalan, meslek onurunu koruyan gazeteciler istisna hâline getiriliyor.
Bedel ödeyen, dışlanan, susturulan çoğu zaman onlar oluyor.

Ama unutulmamalıdır ki;

Bir ülkede kalem satılmışsa,
manşet kiralanmışsa,
mikrofon güce teslim olmuşsa…

O ülkede önce gerçek ölür.

Gerçek öldüğünde ise;
adalet körleşir,
toplum kutuplaşır,
devlet çürür.

Çünkü satılmış kalemlerin en büyük suçu yalan yazmaları değildir…

En büyük suçları,
hakikati susturmalarıdır.

Ve unutulmasın:

Bir ülke dışarıdan işgal edilmeden önce,
içeriden susturulur.

Önce gerçek öldürülür…
Sonra vicdan.
Ardından adalet.

Ve en son,
hakikati satan kalemler alkışlanırken
bir millet kendi çöküşünü manşetten okur.