Siyasette Toz Yutmadan Gelenler…

Ön Seçim Mecburiyeti

Siyasetin en büyük yanılgısı, emek vermeden gelenin sadakat göstereceğini sanmaktır.

Partinin tozunu yutmamış birini İl Başkanı yaparsınız;

ilk fırsatta yıllarını vermiş partilileri gözden çıkarır.

Örgütün içinden gelmeyeni Meclis Üyesi yaparsınız;

günü geldiğinde birlikte yürüdüklerini yarı yolda bırakır.

Siyasi aidiyeti değil, kişisel kariyeri önceleyen birini Belediye Başkanı yaparsınız;

sadece partisini değil, o partinin liderini de gözünü kırpmadan satar.

Ve eğer bu anlayışla milletvekili listeleri hazırlanırsa…

sonuç artık sadece parti içi bir mesele olmaktan çıkar;

bedelini ülke öder.

Çünkü mesele isim değil, zihniyettir.

Bugün siyasette yaşanan kırılmaların, kopuşların, ani saf değiştirmelerin,

“dün başka, bugün başka” diyen siyasetçilerin temelinde tek bir sorun yatıyor:

Tabanı yok sayan, teşkilatı devre dışı bırakan atama kültürü.

Oysa siyaset, yukarıdan dağıtılan bir unvan değil;

aşağıdan yukarıya inşa edilen bir emektir.

İşte tam da bu yüzden ön seçim bir tercih değil, bir zorunluluktur.

Ön seçim;

siyaseti kapalı kapılar ardında belirlenen listelerden kurtarır.

Ön seçim;

sadakati, liyakati ve emeği ölçer.

Ön seçim;

“kim kimi tanıyor” değil, “kime güveniliyor” sorusunun cevabını verir.

En önemlisi de ön seçim,

partiyi kariyer basamağı görenlerle,

partiyi dava bilenleri birbirinden ayırır.

Unutulmamalıdır ki;

örgütün içinden süzülerek gelen bir isim,

sadece bir göreve değil, bir sorumluluğa talip olur.

Ama dışarıdan, masa başında yazılan listelerle gelenler için siyaset;

çoğu zaman sadece bir koltuktur.

Ve koltuk için gelen, koltuk için gider.

Eğer gerçekten güçlü bir parti, tutarlı bir siyaset ve güven veren kadrolar isteniyorsa;

bunun yolu bellidir:

Ne dar kadroların tercihi,

ne de günü kurtaran hesaplar…

Tek yol, tabanın iradesidir.

Tek yol, ön seçimdir.

Çünkü o tozu yutmayanlar değil,

o tozun içinde yoğrulanlar taşır bu davayı.

Nokta…