“AKP, Erdoğan merkezli yapıya evrilerek Türkiye’de lider odaklı yönetim ve partizan kadrolaşmanın simgesi haline geldi.”

AKP, kuruluş yıllarındaki reformcu, çok sesli ve kolektif yapısından uzaklaşarak giderek Erdoğan’ın kimliğiyle özdeşleşmiş bir partiye dönüştü.

Parti içi demokrasinin zayıflaması ve karar alma süreçlerinde Erdoğan’ın belirleyici konuma gelmesi, 2017’deki Cumhurbaşkanlığı Hükûmet Sistemi ile yürütmenin tamamen Cumhurbaşkanı’na bağlanması ve devlet kadrolarının partizan sadakat temelinde şekillenmesi, eleştirmenler tarafından otoriterleşme eğilimi olarak değerlendiriliyor.
Öte yandan AKP’ye yakın analistler, Erdoğan’ın güçlü liderliğinin Türkiye’ye istikrar, güven ve uzun vadeli planlama sağladığını, parti içi disiplinin ve lider etrafında kenetlenmenin ülkenin bölgesel ve ekonomik zorluklarına karşı güçlü bir yönetim modeli oluşturduğunu savunuyor.

Tarafsız gözlemciler ise bu dönüşümü, uzun süre iktidarda kalan partilerde görülen doğal bir kişiselleşme eğilimi olarak yorumluyor ve Türkiye’nin hâlâ tam anlamıyla otokrasi olmadığını, ancak otoriterleşmeye doğru bir çizgide ilerlediğini belirtiyor.

Sonuç olarak AKP, artık Erdoğan merkezli bir yapı olarak hem parti kimliğini hem de devlet kadrolarını dönüştürmüş, Türkiye’nin yönetim tarzı üzerinde kalıcı etkiler yaratmış durumda.